Er is een uur waarin de wereld zacht hangt tussen dromen en daglicht. Ik stap de koele lucht in; stenen dampen na van nachtelijke regen, en een zilveren film ligt over de stoepen. Uit een hoekcafé welt warme geur omhoog, een belofte van bitter en zoet. De stad rolt haar schouders, rekt zich uit, en ik luister naar het eerste geritsel van een dag die durft te beginnen.
Ochtendlicht dat de stad wakker kust
Het licht is geen licht, het is een streling. Het valt langs gevels, pint goud op ramen, tekent lijnen in de stoom die uit een rooster kruipt. Fietsen glanzen als vissen in ondiep water. Een tram zucht voorbij, trager dan normaal, alsof ook hij nog op gang moet komen. In dit zachte scharnier tussen nacht en dag klinkt elke stap luider, en lijkt elke gedachte dichter bij de huid te liggen.
Het ritueel: stoom, stilte en de eerste slok
In het café zakt de stilte als een mantel om schouders. De machine ademt, sist, klikt; melk wordt opgeklopt tot wolken, espresso loopt in stroken mahonie. Mijn handen vinden warmte rond het porselein, en met de eerste slok opent zich ruimte in de borst. Tijd rekt, zinnen worden eenvoudiger. Buiten tekent condens verhalen op het glas, sporen van vingers, halve cirkels, beloften die zomaar verdwijnen.
Textuur van de dag: stoep, regen, krantenpapier
Er is de ruwheid van tegels, een donkere rand regen langs de goot, de vouw in het krantenpapier die in de duim drukt. Schoenzolen slaan zacht ritme; een busdeur klapt, sleutels zingen metaal. Deze texturen bakken de dag af zoals hitte brood laat korsten: ze geven beet, structuur, weerstand. In hun kleinheid schuilt het anker dat de uren draagt, onzichtbaar en toch onmisbaar.
Wanneer ik weer naar buiten stap, zijn de kleuren vol en de lucht helder van belofte. De stad is niet groots geworden, maar nabij; elk detail een deur waarachter rust schuilt. Ik neem de dag niet in één ruk, ik proef hem, slok voor slok, als koffie die nablijft op de tong. In dit trage tempo groeit ruimte om te zien, en blijkt aandacht de eenvoudigste vorm van overvloed.
